Verslagen

Aftrap dinsdagcompetitie 2017

En dan ineens bloeien de magnolia’s en is het nieuwe competitieseizoen weer in aantocht: we mogen weer! Op dinsdag 4 april hebben de dinsdagdames dit goede nieuws op gepaste wijze ingeluid. Mieke Veelen en Marjan Nienhuis, de twee kersverse VCL’s voor de dinsdag hebben hun nieuwe functie met groot enthousiasme opgepakt, wat resulteerde in een gezellige en geslaagde opening van het competitieseizoen.

Clinic

Jet Spruit en Ellen Schippers, de enige aanwezige niet-dinsdagdame, hebben de koppen op werkgebied (training, coaching) bij elkaar gestoken en organiseerden bij wijze van experiment een clinic voor de vier dinsdagteams. Allereerst gingen alle dames, getooid met feesthoedjes en daarop een of meer zelfgekozen speldoelen, de baan op. Terwijl de een haar dropshot probeerde te verbeteren, zette de ander juist in op aanvallend spelen, een derde wilde vooral volleren en smashen – wat niet blijkt te kunnen met een feesthoedje op – en nummer vier wilde alleen de backhand oefenen. En dat met alle teams door elkaar. Een heerlijk rommeltje werd het. De truc was niet om te winnen, maar om elkaar in de persoonlijke doelen te faciliteren. Na tien minuten had je eindelijk in beeld wat iedereen wilde, maar dan volgde een wissel. Wat de pret niet mocht drukken, want het weer werkte goed mee. Grappig ook hoe iedereen zich in bochten wrong om toch vooral die ene slag of techniek aan de dag te leggen.

Taart

De onvermijdelijke competitietaart had de VCL’s geïnspireerd tot het uitschrijven van een taartenwedstrijd. Elk team kreeg opdracht een taart te bakken, vermoedelijk om het niveau van de dinsdagbaksels naar een hoger plan te tillen. Een taart bakken: het lijkt een simpele opdracht, maar daarover bleken de meningen verdeeld. Zo kan team 1 misschien best verdienstelijk ballen, maar bakken, ho maar. Oké, er kwam een taartvorm aan te pas. Maar die was gewoon op het laatste moment volgekiept met een allegaartje van paaseitjes tot blokjes kaas en wortel. Origineel, dat dan weer wel. En vooral een creatieve oplossing voor drukke damesagenda’s, natuurlijk. Anja van team 2 had zich vanuit Spanje – teambuilding! – geheel vrijwillig bereid verklaard een beproefd recept in de strijd te gooien, de schat. Ter tafel verscheen verder een heerlijke sinaasappel-amandeltaart en een dito notencake, die laatste volgens een enkele taartpurist overigens ook buiten mededinging. Iedereen proefde van alles wat (we hebben een kleine twee maanden om al die calorieën er weer af te tennissen), waarna via een ingenieus en fraudeproof systeem – iets met gekleurde briefjes en cijfers – gestemd werd. De walgelijk lekkere mangotaart van Anja won met vlag en wimpel. De wisseltaarttrofee en een open doekje waren dus voor haar en team 2!

Stilte, lol, coaching en feedback

Na deze calorierijke tussenstop ging het hele vrouwenspul de baan weer op. In eerste instantie was nu de opdracht om te bepalen wat je zelf nodig had om je lekker te voelen in je team. Voor het gemak hadden Jet en Ellen vast vier mogelijkheden bedacht: 1) stilte/focus, 2) lol, 3) coaching en 4) feedback. Elk van de vier onderwerpen kreeg een hoek van de baan toegewezen. Iedereen kreeg de opdracht een hoek kiezen. Hilarisch genoeg kwam de toch niet bepaald om haar geruisloosheid bekendstaande damesclub bijna voltallig in de stille hoek te staan. Er stond een klein clubje in de lolhoek, een paar dames kozen voor coaching en 1 dappere dodo hield het bij feedback. Een goed idee, trouwens: om onderling in het team te bespreken wat iedereen wel en niet op prijs stelt tijdens een wedstrijd: de meeste dames zitten in elk geval niet te wachten op ongevraagde feedback…

Dikke voldoende

Tot slot koos elk team een van de vier thema’s om mee te oefenen. Team 2 vertrok na enig dubben bijvoorbeeld naar de lolhoek, bij wijze van uitdaging. Alleen voor Irma was dit natuurlijk een eitje. De andere vier dames (Marja had helaas andere verplichtingen) deden vreselijk hun best om lol te hebben, maar wat was dat allejezus vermoeiend! Ieder voor zich begon zich natuurlijk ook af te vragen wat dat dan eigenlijk is: lol. Het betekent in elk geval niet dat je de hele wedstrijd gierend van de lach over de baan hoeft te rollen (doet Irma trouwens ook niet, maar als zij erbij is anderen wel). Kost gewoon te veel energie en natuurlijk nog veel meer punten. Wellicht is een combi van lol en stilte vruchtbaar? Coaching kan, maar bij voorkeur alleen op verzoek. En feedback geven, dat is niet zo moeilijk. Maar feedback ontvangen… Tja, dat is een vak apart. Ik denk dat we daar Jet en Ellen nog een keer voor nodig hebben. Zelf beheersen ze die kunst al, want na afloop kreeg iedereen een evaluatieformuliertje. Van mij krijgen ze een dikke voldoende, volgend jaar weer? (Penvogel)

Dinsdag 11 april 2017

De eerste tennisdinsdag van dit seizoen zit erop. Vermoedelijk was het een heerlijk rustig dagje op Iduna, want Mieke Veelen en Marjan Nienhuis, onze nieuwe VCL’s, hebben bedacht dat het gezellig is om met alle teams tegelijk thuis te spelen. En dus ook allemaal tegelijk uit.

Waaiballen en een kruik in De Kuil

Team 1 en 2 gingen zelfs samen uit naar De Kuil in Huizen. Verrassend genoeg speelde team 1 daar tegen team 2 en vice versa. Een mooi park, trouwens, omgeven door natuurschoon en kwetterende vogeltjes. Het ligt echt een beetje in een kuil, wat niet kon voorkomen dat de wind er flink op los waaide, telkens uit een andere hoek, behoorlijk verwarrend. De zon scheen daarentegen overvloedig, dat viel weer mee.

Team 1 liet zich aan het weer niets gelegen liggen, al kregen de dames hun vier punten bepaald niet cadeau. Een iets te fanatieke voorbereiding was nieuwste aanwinst Jet Spruit in haar rug geschoten. Niet getreurd, een kruik bracht uitkomst. Tussen de games door even opwarmen en gaan met die banaan. Twee punten in de pocket, net als aanvoerster Eke: that's the spirit! Janneke en Manon hadden het zwaar in de tweede ronde. De eerste set verloren ze. En in de tweede kwamen ze met 3-5 achter. Dit komt niet meer goed: we gaan deze pot verliezen, dacht Janneke. Ze beschikte over onverklaarbare balmagnetische krachten en werd diverse keren geraakt, kreeg zelfs een bal vol op haar gezicht. Maar na een kwartiertje aan de kant met een zak ijs erop, kon ze met een koel hoofd de baan weer op. Ook Manon was weer op adem en set 2 werd alsnog binnengesleept. Het voltallige tweede team, Mary en Anja deze keer als supporters, zat samen met de tegenstanders genoeglijk te aanschouwen hoe set 3 dan weer in gestrekte draf naar Iduna ging.

‘Het is een heuglijke dag,’ verklaarde Mary: ‘team 2 eerder aan de borrel dan team 1, en ook nog met goed resultaat.’ De onverwachte promotie naar de hoofdklasse was met gemengde gevoelens ontvangen: ‘Als we maar geen kampioen worden,’ klonk het vorig jaar zelfs nog uit de mond van een enkel muitend teamlid. En eerlijk gezegd verwachtte niemand winst, maar de kaarten waren gunstig geschud. Irma liet zien dat een jaartje rust (en bezoek aan een tenniskamp in het enge Turkije) haar goed heeft gedaan en speelde als een – tactische – beer (dit is dus een compliment, hè, Irma). Tanja sloeg af en toe ook best een leuke bal. Zo ongeveer lagen de verhoudingen. Dineke en Marja speelden een mooie pot en wonnen eveneens. Ook de derde partij (Irma/Dineke) ging netjes naar Iduna. ‘Zo, ik mag thuiskomen,’ verzuchtte Dineke zo trots als een aap met zeven staarten. Natuurlijk was er doping in het spel: nu eens geen bier, maar Red Bull. Onze Dien ging dan ook als een dolle te keer: ‘Ik heb in geen half jaar zoveel bewogen!’

Alleen Marja en Tanja lieten een punt slingeren in De Kuil. Van Harald mogen we niet aankomen met smoesjes over wind, zon of andere weersongesteldheden, maar sorry: het was toch echt de wind. Nou ja, vooruit, zij waren misschien toch beter. Hoe dan ook: de ballen gingen alle en de punten slechts één kant op… Maar 3-1 in de hoofdklasse is natuurlijk wel iets om over naar huis te schrijven. Binnen is binnen.

Turbokoek en vechtlustige dames

De dames van team 3 beleefden wilde avonturen bij de Eemslag nabij het pittatoreske Bunschoten-Spakenburg. Het begon al met de befaamde koek met welkomstboodschap voor het Iduna-team. In de eerste ronde legde ons cluppie het helaas af tegen het vaste spel van de Bunspakense dames. Na het nuttigen van de koek zetten Mieke, Evelien, Martien en Anja de turbo erop en jawel: beide punten waren voor Iduna. Mieke: ‘Een verdiend gelijkspel tegen aardige en sportieve tegenstanders!’

Marijtje, Jet, Gusta en Rianne van team 4 begonnen hun dag met een fietstraining: langs de mooie Vecht op naar de dames van Vechtlust 1. Een gelouterd team dat ooit nog tegen het roemruchte Iduna 1 aantrad. Ondanks de inmiddels gevorderde leeftijd konden de dames nog uitstekend met bal en racket overweg. De einduitslag, 3-1 voor Vechtlust, voelde dan ook voor iedereen als een terechte overwinning. De vechtlustige dames plaatsten eenvoudig beter en maakten minder fouten. Toch waren het leuke partijen, met mooie rally’s. De eerste twee wedstrijden gingen zeker niet zonder slag of stoot naar de tegenstander: ze duurden zeker zo’n anderhalf à twee uur. In de tweede ronde profiteerde Iduna van een invalster die voor het eerst na vijf jaar haar racket weer eens van dichtbij bekeek: 6-3, 6-1. Met een tevreden gevoel toog het viertal na een heerlijke zonnige tennisdag huiswaarts.

's Avonds hesen enkele dames zich nogmaals op de fiets om aanwezig te zijn bij de jubileumborrel. Bier, wijn, cava en wat bittergarnituur vormden hun niet geheel verantwoorde avondmaal. En het was nog lang gezellig bij Jesse aan de bar. (Penvogel)

Dinsdag 18 april 2017

Taaie grijze dames en een bibberarm

De oogst was deze week wat mager: in totaal werden slechts 4 punten binnengesleept, waarvan 3 door het eerste en 1 door het tweede team. Jawel, Annelie en Eke leverden een punt in bij team 1 van De Vale Ouwe uit Putten. Ze speelden een zinderende tweesetter tegen twee taaie grijze dames, die vooral heel slim speelden. Annelie: ‘Ik snap er niks van: ze zijn gewoon overal, en je ziet ze eigenlijk helemaal niet bewegen, hoe kan dat?’ Jet werd goed gecoacht door Janneke, en daarmee wonnen ze hun partij dik. Eén dame had na afloop echter een bibberarm, daar moest nodig een Jägermeister in. In de tweede ronde waren Eke en Jet net zo gretig als vorige week. Dat kon alleen maar in winst resulteren. Een van de tegenstandsters kampte nogal met haar gezondheid, dat hielp ook mee. Annelie en Manon wonnen de laatste partij met twee spannende sets, de eerste eindigend in een tiebreak, een fraaie wedstrijd om naar te kijken (klappertandend, onder jassen en dekentjes).

Progressie (van 0-4 naar 1-3)

Team 2 zat al bijna drie kwartier koffie te leuten, toen Huizen 1 nét op tijd binnen kwam lopen. Jammer van die gratis 4-0… De Huizense dames bleken oude bekenden van vier jaar terug, toen team 2 ook in de Hoofdklasse aantrad (en daar overigens ook linea rectaal weer werd uitgeknikkerd). Irma vol bravoure: ‘O, toen hebben we 4-0 tegen jullie gespeeld!’ Mary, die altijd de complete teamadministratie in haar tas heeft, hielp haar uit de droom: de cijfers klopten, maar de volgorde helaas niet. Twee partijen gingen zonder noemenswaardig tegenwicht naar Huizen. Anja en Tanja konden geen vuist maken en kregen het juiste spelritme niet te pakken. De tegenstand was eenvoudig te groot, en al na drie kwartier (?) moesten zij het hoofd buigen. Er was geen druppeltje zweet aan te pas gekomen. Datzelfde gold voor de combi Dineke en Tanja in de tweede ronde. De partij was voorbij voordat ze het wisten: met name een van de twee dames, Paulien, was ijzersterk aan het net. Ze deed precies wat Harald ons geleerd heeft. Hoog tijd dus voor een potje serieuze teamtraining! Mary en Irma gaven in de eerste ronde wel geweldig partij. Na een verloren eerste set, wisten ze met noeste arbeid, strakke diepe ballen van Mary en mooie afmakers aan het net en vuile balletjes van Irma de tweede set binnen te slepen. De derde viel helaas net naar de verkeerde kant: het scheelde niks. Irma en Anja hielpen team 2 van de 0 af en wonnen zelfs relatief makkelijk. Er was een vijfde speelster aangerukt: vast een hele sterke, dacht iedereen. Maar dat viel mee, ze was net hersteld van een meniscus. Nee, dat verdient een andere formulering: Irm en An waren gewoon onoverwinnelijk: bravo!

Geen borrelhap

Mieke van team 3 vatte de dag als volgt samen: ‘Wij waren geweldig, maar zij waren nog veel geweldiger! Een van de dames sloeg hele rare effectballen, dan stond je in de lucht te turen en vroeg je je af waar dat ding helemaal heen ging. Een ander sloeg fantastische backhands rechtdoor. Ik heb nog nooit zo goed gespeeld, maar het mocht niet baten, zucht…’ Team 2 uit Blaricum was wel verdacht snel weg. Marjan: ‘Ja, sorry hoor, maar als je met 4-0 wint, verdien je natuurlijk geen borrelhap, dat snap je toch wel?’ Er was ook nog een reglementair akkefietje. Een van de speelsters kwam namelijk pas later, en daar kún je als je wilt een punt van maken. Niet dat team 3 dat deed, maar de dames uit Blaricum bleven bij hoog en laag beweren dat niet iedereen bij aanvang aanwezig hoeft te zijn. Toen Mieke en Marjan ook maar eens een duit in het zakje deden en en passant vertelden dat ze beiden VCL zijn, werd het ineens heel erg stil…

Vast en geduldig spel

Team 4 had twee invalsters ingevlogen, Hilde en Chris. Het niveauverschil was niet noemenswaardig groot, en het was een dubbeltje op zijn kant, maar Woerden 1 wist telkens de belangrijke punten te scoren, waardoor Iduna toch viermaal naast het potje piste. Hilde en Gusta verdedigden zich met hand en tand, maar verloren in twee sets (4-6, 5-7). Hetzelfde gold voor Jet en Chris. De dames aan de overkant waren net wat vaster en vooral geduldiger, waardoor Jet en Chris meer fouten maakten. Na de taart was de partij van Jet en Gusta heel spannend. De eerste set ging met 4-6 naar de tegenpartij, maar in de tweede stond Iduna lange tijd voor. Helaas niet lang genoeg: het werd 5-7. De laatste partij, van Hilde en Marijtje, was zenuwslopend en werd een driesetter. Ze gingen tot het uiterste, maar ook deze laatste set ging mee naar Woerden.

Après-tennis

Het après-tennis was buitengewoon gezellig en minstens zo luidruchtig: je zag af en toe andere Idunezen wat schichtig het clubhuis betreden. Jesse had geen probleem met met het damesgeweld, verzekerde hij ons. Maar daaraan valt dan ook wel iets te verdienen, natuurlijk. Uiteindelijk vervielen dan toch de grenzen tussen de teams of wat er nog van over was; lees: de harde kern, en werd het ondanks de matige resultaten een feestelijk samenzijn. Kort daarvoor, bij vertrek van de Huizense dames, zette Irma de toon met een totaal ongepast en ongevraagd kledingadvies: ‘Bea, die broek kan echt niet!’ De rest zullen we maar niet op het net gooien, ter bescherming van ieders privacy. Het werd in elk geval behoorlijk hilarisch en na Irma’s oprisping kreeg Eke prompt zin om een mop te vertellen. Iets met hoeren en genummerde benen. Eenmaal halverwege, moest ze toch eerst even Ben bellen voor de clou. Zelf heeft Eke die nummers in elk geval niet nodig (zie foto). Ach, het was gewoon weer ouderwets gezellig, het geheel ontaardde zelfs in een dansje. Manon en Jet reden een aantal wijntjes later slingerend naar de stad om hun kinderen van de BSO te halen (even schakelen!). Over slingeren gesproken, we vonden van Jet nog een portemonnee en een vest op de club, die Anja keurig heeft nabezorgd.